De weigerambtenaar is geen probleem meer! (Update)
25 oktober 2011 Een reactie plaatsen
Hoe kun je van een niet-meer-bestaand probleem, dat in de praktijk nooit een probleem geweest is, toch nog een probleem maken?
Dat is mijn idee met de in te dienen moties over weigerambtenaren.
Volgens mij heeftt nog nooit een trouwambtenaar geweigerd om iemand te trouwen. Was dat wel zo, dan hadden we dat zeker in de krant vernomen. Sterker nog: wie wil getrouwd worden door iemand die je niet wil trouwen?
De oplossing van het kabinet is zo eenvoudig en praktisch als het maar zijn kan: een ambtenaar kan weigeren als er een alternatief (collega) is.
Om dan alsnog een motie in te dienen die elke ambtenaar verplicht, schiet je alle doelen voorbij. Er is dan geen ruimte meer voor een ambtenaar die liever homo’s, moslims, gereformeerden, of wat voor minderheid wil trouwen en een of andere minderheid niet wil trouwen.
Zijn PVV en Groen Links zo dogmatisch dat die ruimte er niet meer is?
update:
Naar aanleiding van reacties op twitter even het volgende:
De focus ligt nu heel erg op homo-weigeraars. Maar ik ken uit mijn verleden voorbeelden, waarbij een ambtenaar om zeer persoonlijke reden een nichtje van mij niet kon helpen. Zij kon prima door een ander geholpen worden en alsdus geschiede.
Naast de ‘grote-weigerredenen’ kunnen er zeer persoonlijke redenen zijn. Waarom zou je dit soort zaken onnodig ingewikkeld maken?
Om het met een buurtsuper te vergelijken: als ik met een cassiere niet door een deur kan, is het toch geen probleem om door een ander geholpen te worden?
Die cassiere hoeft mij ook niet te willen helpen, tenzij zij de enige in de winkel is. Ik zou het niet anders willen.
Als Nederlanders zijn we nooit te beroerd om gebruik te maken van aanbiedingen. Logisch, want je moet nu eenmaal op je portemonnee letten. Bedrijven doen natuurlijk hetzelfde, ‘om de prijs van de consument zo laag mogelijk te houden’. (Of zoveel mogelijk aan de aandeelhouders te kunnen uitkeren.)
Our enormously productive economy demands that we make consumption our way of life, that we convert the buying and use of goods into rituals, that we seek our spiritual satisfactions, our ego satisfactions, in consumption. The measure of social status, of social acceptance, of prestige, is now to be found in our consumptive patterns. The very meaning and significance of our lives today expressed in consumptive terms. The greater the pressures upon the individual to conform to safe and accepted social standards, the more does he tend to express his aspirations and his individuality in terms of what he wears, drives, eats- his home, his car, his pattern of food serving, his hobbies. 
